Autisme: ‘dat wil ik niet hebben!’

Als een diagnose wordt gesteld, schept dit vaak duidelijkheid en geeft opluchting. Mensen vandaag de dag hebben zoeken vooraf op internet naar informatie. Ook leerkrachten van een school hebben vaak wel vermoedens. Een diagnose komt dus zelden als een donderslag bij heldere hemel. Voor cliënten en hun omgeving kan het echter lastig zijn om een diagnose te accepteren…

Het verhaal van Mark
Mark is een jongen van 10 jaar met agressieproblemen. Zijn ouders waren op zoek naar een christelijke psychiater, vooral omdat ze -naast de problematiek van Mark- ook graag hun normen en waarden wilden bespreken. De ouders van Mark maakten zich al jaren zorgen over zijn gedrag. Op de christelijke basisschool in het dorp zijn eigenlijk weinig problemen; Mark kan goed leren. Hij gedraagt zich netjes en de juf hoeft hem zelden tot de orde te roepen. Hij is echter niet populair in de klas en staat op het schoolplein vaak toe te kijken en speelt niet mee.

‘Mark kan extreem boos worden’
Thuis speelt hij uren alleen met technisch lego. Mark kan extreem boos worden: krijsen, gillen, slaan en schoppen. De aanleiding is vaak een kleinigheid in de ogen van ouders. Onlangs werd hij erg boos op zijn moeder toen zij tegen hem zei dat hij moest stoppen met gamen omdat ze zo gingen eten. Mark schold zijn moeder uit en vloekte. Hij schopte haar, maakte speelgoed van zijn kleine zusje kapot en gooide met een bord naar zijn moeder. Dit was de aanleiding voor de ouders om hulp te zoeken bij In de Bres.

Toen de ouders verteld werd, dat er bij Mark sprake was van een vorm van autisme, hadden ze dit eigenlijk wel verwacht. Ze wilden graag meer weten over autisme en hoe ze Mark het beste konden opvoeden. Mark werd ook verteld dat hij een vorm van autisme had. Hij beweerde dat er niets met hem aan de hand was. Hij schreeuwde: “Dat (autisme) wil ik niet hebben!”.

Het verhaal van dhr. Van der Meer
De heer van der Meer is 57 jaar, gehuwd en heeft 2 volwassen kinderen die het huis al uit zijn. Hij is 30 jaar getrouwd. Hij is erg stil en kan geen gesprek gaande houden. Hij werkt al meer dan 30 jaar bij dezelfde werkgever in de technische dienst. De familie van der Meer is vele jaren lid geweest van de PKN, maar zo’n 2 jaar geleden hebben ze zich aangesloten bij een Pinkstergemeente. Mevrouw van der Meer vindt dit een hele fijne gemeente. Er wordt vaak gepraat over het geloof en welke gevoelens je erbij hebt. Het valt op dat meneer van der Meer heel weinig inbrengt in gesprekken hierover.Hij zwijgt tijdens de Bijbelkring en bij een directe aanspraak zegt hij vaak: “weet ik niet”.

Na uitgebreid onderzoek krijgt het echtpaar te horen dat er bij meneer sprake is van een vorm van autisme. Uitgelegd wordt dat dit de verklaring is voor bovenstaand gedrag. Mevrouw van der Meer vindt dit heel verhelderend om te horen. Ze gaat uitleggen op de Bijbelkring wat er met haar man aan de hand is. Voortaan wordt er geen druk meer uitgeoefend op haar man om te vertellen over zijn gevoelens met betrekking tot het geloof.

Van de psychiater
Mensen zijn heel verschillend in aanleg van karakter, intelligentie, sociale vaardigheden, creativiteit, praktische problemen kunnen oplossen, motorisch handig zijn etc. Niemand is op alle fronten heel sterk. We hebben allemaal onze sterke en minder sterke punten. Bij mensen een psychiatrische stoornis zijn er duidelijke beperkingen op een bepaald vlak, soms tijdelijk, soms blijvend.

Mensen met een vorm van autisme zijn in sociaal opzicht vaak niet sterk, maar zijn soms wel heel goed in bijv. een kast in elkaar zetten of een vastgelopen computer aan de praat krijgen. Daarin zijn ze vaak sterk waar anderen zwakker zijn.

In de Bijbel staat een mooie vergelijking hierover. Mensen met hun verschillende capaciteiten kun je vergelijken met de organen van een lichaam waarbij alle onderdelen met elkaar moeten samenwerken om het lichaam als geheel te laten functioneren.

Zo heeft Mark uiteindelijk wel geaccepteerd dat hij autisme heeft. Op de middelbare school kreeg hij extra hulp en hij heeft ook een HAVO diploma gehaald. Nu studeert hij in Nijmegen en woont in een studentenhuis met meer studenten met een vorm van autisme.

Het accepteren van een diagnose draagt bij tot herstel.

Hulp nodig?
Lees hoe u zich kunt aanmelden voor de Basis GGZ of de Specialistische GGZ