Laat je angst maar komen…?!

Kent u van die momenten waarop overbekende dingen opeens veel meer betekenis en inhoud krijgen? Je wist het eigenlijk al heel lang wel, maar ineens raakt het je veel meer – alsof het kwartje is gevallen. Zo is het ook met Bram. Bram zocht een christelijke psycholoog in Groningen. Vooral omdat hij graag zijn probleem in combinatie met zijn geloof wilde bespreken. Hij kwam mijn gesprekskamer in Groningen binnen met forse paniekklachten en weinig vertrouwen en ging weg met veel vertrouwen en geen paniek. Zowel voor hem als voor mij, kreeg een bekende ‘Visje-uitspraak’ ineens een persoonlijke, levendige betekenis.

‘Forse paniekaanvallen’

Bram is een man van 43 jaar, wonend in Loppersum, gelukkig getrouwd en vader van twee puberende zoons. Hij kwam bij In de Bres in verband met forse paniekaanvallen, waarbij hij echt het idee had dood te gaan of een ernstige medische aandoening (zoals kanker of een tumor) dacht te hebben. Hij bezocht regelmatig de huisarts, maar niks mocht baten. Bram kwam bij mij in behandeling op basis van de diagnose ‘paniekstoornis’ en we startten met cognitieve gedragstherapie. De rest van het verhaal en het verloop van de behandeling laat ik u lezen aan de hand van een brief die Bram aan het einde van de behandeling zelf schreef, als evaluatie en terugblik op de therapie.

———————–DE BRIEF VAN BRAM—————————–

Hallo,

Toen ik binnenkwam bij In de Bres had ik al een periode achter de rug waar paniek en angst mij de baas waren geworden. Ik had eerder al ergens een cursus gevolgd gericht op paniekklachten, maar die had niet het gewenste resultaat. Er werd mij daar toen een voorstel gedaan om een aantal individuele sessies te doen, op een voor mij vage en zweverige manier. Omdat ik christelijk ben zag ik het niet zitten en ben toen bij In de Bres terecht gekomen. Al gauw kwam ik erachter dat de behandeling bij In de Bres ongeveer hetzelfde zou zijn als de behandeling die mij bij die andere instelling werd aangeboden. Dit verwonderde mij enigszins, maar toen ik eenmaal gestart was beviel de individuele aanpak me beter dan therapie in een groep.

Na verloop van tijd viel het mij op dat om paniek onder controle te krijgen, je juist de controle los moet laten. Laat de angst maar komen, zoals een jonge hond die tegen je opspringt en laat hem net zo lang springen totdat hij vanzelf weer gaat zitten.

Om dit besef vervolgens ook toe te passen was -en is- een hele opgave. En dat zal de komende tijd nog wel zo blijven, want het is niet gemakkelijk om aan paniek toe te geven.

Tot zover was de behandeling, denk ik, gelijk aan behandelingen zoals die op andere plekken gegeven wordt. Het verschil kwam echter, toen mij in therapie gevraagd werd waar mijn houvast ligt. Wat en waar is mijn vuurtoren waar ik op af wil koersen, te midden van een woeste zee? In mijn leven is Jezus Christus de vuurtoren. Dit besef hielp mij de vraag te stellen: waarom zou ik nog langer controle over mijn paniek willen houden, wanneer ik een vuurtoren (Jezus) heb waar ik mijn blik op kan vestigen. Waarom zou ik mezelf nog langer angst aanjagen door op momenten te denken dat ik dood zou gaan, terwijl ik weet dat mijn leven in Zijn handen ligt? In principe wist ik natuurlijk al lang dat Jezus mijn houvast is, maar het werd een hele eye-opener toen het op deze (toch vrij simpele) manier ineens concreet werd gemaakt.

De les die ik geleerd heb is dat angst niet erg is; het hoort bij mij. Ik ben niet in staat het zelf te beheersen of te controleren. Als ik dat wel denk, of als ik dat wel probeer, dan wordt de angst alleen maar groter en kan de paniek toeslaan. Bovendien vertrouw ik dan eigenlijk meer op mezelf dan op Jezus. En dat wil ik niet langer.

Anderhalf jaar geleden kreeg ik een keer een kaart waarop stond: “Geen paniek, Jezus leeft!”. Deze kaart is meer dan geregeld bij ons thuis geciteerd, vooral door mijn vrouw. Want ik kan nu zeggen dat deze uitspraak voor mij tot leven is gekomen.

Hartelijke groet,
Bram
———————————————————————–

Van de psycholoog:

Aan het einde van een behandeling vind ik belangrijk om samen met een cliënt terug te kijken: wat heb je in de therapie geleerd? Wat wil je onthouden voor de komende jaren? Waar heb je het meeste aan gehad en waar heb je weinig aan gehad? Het doel van deze terugblik is vooral gericht op de toekomst: hoe ga je, met de kennis en ervaring die je hebt opgedaan, vanaf nu verder?

Hulp nodig?
Lees hoe u zich kunt aanmelden voor de Basis GGZ of de Specialistische GGZ